Mayroon akong maliit na gawi na dala-dala ko simula pa ng matagal na.
Tuwing umaga, bago magsimula ang trabaho, may binibili akong maliit na bagay. Isang beses lang sa araw. Hindi mahal. Hindi rin malaking bagay. Pero lagi nandoon, tulad ng parte ng routine na hindi mo na pinag-iisipan.
Ilang linggo na ang lumipas mula nang sinimulan ko ang journey na ito, at nakita ko ang maliit na gastos na iyon sa aking budget. Hindi malaki sa isang araw. Pero sa isang buwan, may laki pala. At sa isang taon, malaking halaga na pag-isipan mo.
Kaya itinigil ko.
Ang unang araw, hindi ganoon kahirap. Naisip ko lang ang numero mula sa J7 at parang madali ang desisyon.
Ang ikalawang araw, medyo namiss ko na.
Sa ikatlo, naintindihan ko kung ano talaga ang nawala sa akin — at hindi iyon ang bagay mismo.
Ang nawala ay ang pahinga. Ang sandaling iyon sa umaga na para sa sarili ko lang. Bago ang trabaho, bago ang responsibilidad, bago ang buong araw ng pagod. Bago ang tanong kung kumain na ang pamilya ko sa bahay, bago ang alalahanin sa bilang na nakalagay sa notebook ko.
Sa maliit na bagay na iyon, may binibili rin pala akong sandali. Isang munting pakiramdam na may ginagawa rin akong mabuti para sa sarili ko, kahit maliit.
Ngayon, wala na iyon.
Sinasabi ko sa sarili ko na mayroon pa ring iba pang paraan para pahintulutan ang sarili ko. Libreng paraan. At totoo naman iyon. Pero hindi ko masisinungalingan ang sarili ko — may kaibahan pa rin.
Hindi ko sineselos ang mga taong nagpapatuloy sa kanilang mga gawi. Hindi rin naman parang martir ang nararamdaman ko. Ito ay desisyon ko, at naiintindihan ko kung bakit ito tama.
Pero minsan, partikular na sa mga araw na pagod na pagod ako at matagal pa ang gabi, nami-miss ko ang simpleng kasiyahang iyon.
Iyan ang katotohanan ng pag-aayos ng utang na hindi gaanong pinag-uusapan. Hindi lang numero ang binabago mo. Binabago mo rin ang mga maliit na bagay na nagbibigay ng kulay sa araw-araw mong buhay.
Hindi ko sinasabing hindi ito sulit. Sulit ito.
Pero may gastos ang bawat desisyon. At minsan, ang pinaka-totoo mong magagawa ay aminin lang iyon.
