Higit isang milyon ang utang ko.
Tinitingnan ko yung numero sa papel. Hindi siya gumagalaw. Nandoon lang siya — tahimik, tapat, at medyo masakit tanggapin.
Hindi ito nangyari dahil pabaya ako. Hindi rin ito dahil gusto kong mag-enjoy. Nangyari ito dahil marami akong sinagot. Bawat emergency ng pamilya na tinawagan ako — nandoon ako. Bawat beses na kailangan nila ng sagot — sagot ako. Kung uulitin ko, gagawin ko pa rin.
Pero ngayon, early 40s na ako. Nagtatrabaho somewhere in Asia. Nagpapadala every month. At may isang tanong na hindi ko na maiiwasan: kailan naman ako?
Kaya naman ginawa ko itong site.
Wala akong mukha dito. Wala ring pangalan. Nong lang. OFW na may utang at may plano.
Simula ngayon, itatala ko ang lahat dito — bawat bayad, bawat buwan, bawat maliit na tagumpay at bawat bumalik na challenge. Hindi para magmukhang inspirasyon. Para lang maging honest. Para pag may nagtatanong kung posible bang makalabas sa utang habang naka-deploy ka sa ibang bansa at nagpapadala pa rin sa pamilya — may masasagot ako.
- Bayaran ang buong utang habang naka-abroad
- Itala ang bawat hakbang dito — buwan-buwan
- Huwag magpalusot, huwag magdrama — yung totoo lang
Hindi ko alam kung ilang taon. Hindi ko alam kung madali. Alam ko lang na hindi na ako titigil.
Baka may nasa ganito ring sitwasyon. Kung ikaw iyon — nandito tayo.
