Walang nagtatanong sa akin kung okay ba ako sa plano.
Walang nagtatanong sa akin kung kumusta ang progreso. Walang nagtatanong kung anong binago ko ngayong buwan, kung ano ang hinayaan ko, kung gaano kahirap ang naging linggo.
Hindi sila maaaring tanungin, dahil hindi nila alam na mayroon itong nangyayari.
Sa trabaho, normal ang hitsura ko. Walang makikita. Kumakain ako sa normal na oras. Nagtatrabaho ng normal. Lumalabas kung minsan. Basta magkaiba lang ang nangyayari sa loob pagkatapos ng araw.
Yung pagkakataon na lumabas ng grupo na hindi ko sinabayan. Hindi sinabi kung bakit. Sabi ko lang iba ang plano ko. Totoong iba nga ang plano ko. Iba lang ang dahilan kaysa sa iniisip nila.
Ang damit na pumasok sa isipan ko sa tindahan. Maganda, makatuwiran ang presyo, kaya ko. Pero may listahan sa isip ko ng mas kailangan ang pera, at bumaba ako ng tindahan nang walang dala.
Ang pagkain na binalingan ko pagbabalik ko ng trabaho. Mas mura ito. Hindi masama. Pero ganito na ang karanasan ko ng “pagpili.”
Ang mga bagay na ito, hindi nila lumalabas sa kahit saan. Walang listahan nito. Walang darating na mensahe sa pamilya ko na nagsasabing “ngayong buwan, hindi ito binili ni Tatay para makapagbayad ng utang.” Walang nakakakita.
Hindi naman hinahanap ang papuri. Alam ko kung bakit ginagawa ko ito at para kanino. Hindi kailangan ng palakpak.
Pero may isang bagay na naiisip ko minsan: ang karamihan ng tunay na sakripisyo ay ganito ang hitsura. Tahimik. Walang drama. Ginagawa ng isang tao sa maliit na kwarto sa isang bansang malayo sa lahat ng mahal sa kanya.
Hindi ito dahilan para malungkot. Ito ay katotohanan lang ng pinili ko.
Pero kapag narinig mo ang salitang “sakripisyo” sa isang inspirational na sitwasyon, malamang hindi ganito ang imahe sa isip. May ilaw, may audience, may nakakaalam.
Dito, ako lang ang nakakaalam.
At okay lang iyon.
