May lagi akong dala na hindi nakikita ng iba.
Hindi ito visible. Walang tanda. Kung titingnan mo ako sa trabaho, makikita mo ang isang taong nagtatrabaho, nagsasalita, nag-aalmusan kasama ang mga katrabaho. Normal. Okay lang.
Pero palagi siyang nandoon sa likod. Yung numero. Yung total na ayoko munang i-spell out dito ngayon kasi alam ko na naman ang pakiramdam pag nakita ko siya nang buo.
Ang mga katrabaho ko ay hindi nakakaalam
Hindi ko ito sinasabi para maging malungkot. Sinasabi ko ito kasi yun ang totoo. May kumukuwento sa akin tungkol sa kanilang mga plano, yung gagawin nila sa sahod, yung trip na gusto nilang gawin. At nakikinig ako at ngumingiti. At nasa loob ng isip ko, nasa ibang lugar na ako.
Hindi sila masama. Hindi ako nagagalit sa kanila. Ganun lang talaga ang sitwasyon.
Pati yung pamilya ko, hindi alam ang buong kwento
Alam nilang nagbabayad ako. Alam nilang may utang. Pero hindi nila alam kung magkano. Hindi nila alam kung paano ko kinalkula kung magkano ang mapadadala ko sa kanila versus kung magkano ang kailangan ko para sa minimum payments.
At hindi ko rin sinasabi. Hindi kasi gusto kong mag-alala sila. Hindi gusto kong maging dagdag na stress yun sa kanila. Kaya nagpapadala ako, at sabi ko “okay naman,” at totoo naman yun sa isang paraan.
Pero ang buong kwento, nasa akin lang.
Yun ang pinaka-pagod
Hindi yung trabaho. Hindi yung pagtitiis. Yung dala na hindi mo maisabahagi sa kahit sino. Kasi sino naman ang magkukuwento nang ganun? “Uy, may utang akong mahigit isang milyon, ha.” Hindi mo basta sinasabi yun.
Kaya nandoon ka sa middle ng lahat — kasama sila sa kwarto, kasama sa mesa, kasama sa usapan — pero ang pinaka-mabigat na dala mo, solo mo.
Ganun ang secret debt. Hindi yung numero lang ang bigat. Yung pagtago nito, tuwing araw.
