$35.6 bilyon.

Yun ang total na OFW remittances na dumating sa Pilipinas noong 2025 — record high. At ngayong 2026, inaasahan ng BSP na lalago pa ito ng 3%, papunta sa $36.7 bilyon.

At sa gitna ng mga numerong ito, lumalabas ang isang matagal na usapan na hindi pa nawawala: ang Pilipinas ay masyadong umaasa sa OFW remittances, at kailangan nang bumuo ng ekonomiya na hindi ganito ang pundasyon.

Tama sila.

Pero bilang isang OFW na nagpapadala ng ₱40,000 bawat buwan, may kakaibang nararamdaman ako tuwing nababasa ko ang ganitong uri ng analysis.

Habang isinusulat ang papel tungkol sa diversification, nagpapadala pa rin kami.

Hindi ito reklamo. Ito ay isang katotohanang kailangan naming sabihin.

Ang mga tao sa likod ng $35.6 bilyon ay hindi abstract na economic actors. Kami ay may pamilya, may utang, may pananagutang hindi maaaring itigil nang biglaan dahil nagdesisyon ang mga policymaker na mag-pivot ang ekonomiya. Hindi kami on/off switch.

Ang totoong kwento ng OFW dependence ay ganito: nagsimula itong maging pamantayan dahil hindi sapat ang oportunidad sa loob ng bansa para sa lahat ng gustong magprovide para sa pamilya nila. At hanggang hindi pa nabubuo ang mga oportunidadng iyon, mananatili ang sistemang ito bilang pangunahing plano ng milyun-milyon.

Hindi dahil gusto. Kundi dahil ito ang gumagana.

Ano ang magagawa ng OFW para sa sarili?

Hindi ko kontrolado ang macroeconomics. Hindi ko masasabi kung kailan sapat na ang lokal na trabaho para maging alternatibo ng pamilya ko sa padala.

Pero may isang bagay na magagawa ko ngayon: bawasan ang dependency ng aking sariling pamilya sa aking padala.

Yun ang ibig sabihin ng aking pagbabayad ng utang. Hindi lang pera ang nababayaran kundi nababayaran ko rin ang karapatang huminto, kung kailanganin, nang hindi mag-crash ang lahat. Kapag wala na ang ₱750,000 na iyon, mas kaunti ang obligasyon na nakakabit sa bawat piso ng padala. Mas maraming pagpipilian para sa pamilya. Mas maraming breathing room para sa akin.

Hindi ito sagot sa macroeconomic na problema ng Pilipinas. Isa lang ito sa milyun-milyong kwento ng OFW na naghahanap ng paraan na maging mas handa sa araw na hindi na ito ganito.

Yun ang aking kontribusyon sa resilience. Hindi macro. Pero totoo.