Ikatlong buwan.
Sa oras na yun, inisip ko na kaya ko na ito. May momentum na. May disiplinang nabuo. Siguro dito na magsisimulang lumabas ang progress.
Pero ang buwan na yun ay naging pinakamahirap.
Kung ano ang nangyari
Hindi ko sasabihin ang bawat detalye, pero ganito ang frame: may unexpected na kailangan ang pamilya. Hindi malaking bagay sa ngalan, pero sa context ng aking budget, may kinunan ito. At yung linggong yun, may dagdag pang nangyari — isang gastos na hindi ko inaasahan, isang email na nagdulot ng stress, isang hapon na hindi ko matandaan kung bakit ganoon kabigat ang pakiramdam.
Lahat ng yun sabay-sabay.
Yung gabi na iyon
Umupo ako sa kwarto ko. Binuksan ko ang spreadsheet. Tiningnan ko ang balance. Tiningnan ko ang kung magkano ang nabayad ko sa tatlong buwan. At sa oras na yun, luma yung lahat ng effort na ginawa ko.
Naisip ko: paano kung ibibigay ko na lang. Minimum payments na lang. Hayaan na lang ang proseso na mag-drag nang mag-drag. Magpapadala pa rin ako sa pamilya. Magtatrabaho pa rin. Basta huwag na yung extra na pagsisikap para dito.
Matagal akong nandoon sa isip na yun. Hindi siya mabilis na dumaan.
Kung ano ang nagpigil sa akin
Hindi siya isang malaking realizations. Walang sinabi sa akin na inspiring na bagay. Walang dumating na mensahe.
Naalala ko lang yung dahilan kung bakit nagsimula ako. Yung eksaktong naisip ko noong gabing pinagpasyahan ko ito. Yung fear na naroon noon, at yung katahimikang naramdaman ko nang sabihin ko sa sarili ko na sisimulan ko na talaga.
Naalala ko yun. At may bagay na nagsabi sa loob ko: hindi ka pa tapos.
Kinabukasan
Nagising ako. Nagpadala ng extra payment. Hindi siya malaki. Kahit papaano, nagpadala.
Hindi ito inspirational ending. Hindi ako biglang nag-transform. Halos pareho pa rin ang nararamdaman ko nung gabing iyon.
Pero nagpatuloy ako. At yun, pala, ang punto.
Ang patuloy na pumunta kahit wala kang nararamdamang lakas para pumunta. Yun ang mas totoo kaysa sa lahat ng “motivated” na sandali na nagawa ko.
Ikatlong buwan down. Nandito pa rin.
