May papel sa bawat pamilyang Pilipino na hindi opisyal na itinalaga. Walang ceremony. Walang kontrata. Pero lahat alam kung sino.
Kapag may kailangan, yun ang tinatawagan. Kapag may emergency, yun ang inaasahan. Kapag kulang ang pera ng ibang miyembro ng pamilya, yun ang pumupuno.
Para sa maraming OFW, sila yun.
Paano Nagiging Provider
Hindi ito isang desisyon na ginawa sa isang hapon. Nangyayari ito nang dahan-dahan.
Mayroon kang trabaho. Nagpapadala ka. May sumunod na kailangan. Tinulungan mo. May isa pang sumunod. Tinulungan mo rin. At habang tumatagal, nagiging expectation na ang iyong tulong. Hindi dahil masamang loob ang pamilya. Dahil natural na sa kanila na may maaasahan.
At siyempre, ayaw mong maging dahilan ng problema. Kaya nagbibigay ka. Lagi.
Ang Presyo na Hindi Nakikita
Ang problema ng pagiging provider ay hindi ang pagbibigay mismo. Ang problema ay kapag ang pagbibigay ay walang hangganan, at ang sarili ay palagi na lang nasa dulo ng listahan.
Para sa akin, ang resulta ay nasa papel na. Higit isang milyon ang utang ko ngayon. Hindi lahat galing sa sarili kong gastos. Malaking bahagi ay galing sa mga oras na sinabi ko ng oo nang hindi naman talaga kaya.
Hindi ko sinasabi ito para sisihin ang sinuman. Mga desisyon ko yun. Pero totoo ang presyo.
Ang Tanong na Matagal Ko Nang Iniiwasan
Kailan para sa sarili?
Hindi ibig sabihin nitong tigilan ang pagtulong. Ibig sabihin: paano natin mabibigyan ng lugar ang sarili nang hindi sinasabing wala nang pera para sa iba?
Ito ang tinatrabaho ko ngayon. Hindi lang ang utang. Kundi ang ugali na lagi akong huli sa sariling listahan. Kasi kapag hindi ko ito binago, kahit mabayaran ko ang utang, babalik lang sa parehong sitwasyon.
Nagsisimula sa pagkilala na mayroon akong karapatang nasa listahan din.
Baka ganito rin ang nararamdaman ng maraming provider sa mga pamilyang Pilipino ngayon.
