Sa loob ng ilang taon, ang numero ay nasa isip ko lang.
Hindi ko sinasabi nang malakas. Hindi ko sinusulat. Basta alam ko. At sa bawat buwan na lumilipas, tinatanggap ko na lang — na ganito talaga, na ganito pa rin, na ganito pa habang hindi ko titignan nang tapat.
Ngayong gabi, nagdesisyon akong sulatin.
Kinuha ko ang aking notebook, ang lumang isa na lagi ko nang dala-dala pero bihira kong buksan, at sinulat ko ang numero.
Higit isang milyon.
Nakaupo ako doon sa kama, sa kwarto ko dito sa abroad, at tinitigan ko ang mga salitang iyon sa loob ng mahabang sandali. Kalmado lang ang paligid. Walang nakarinig. Ako lang at ang numero.
Pero may nangyari na hindi ko inaasahan.
Mas mabigat ito sa nakasulat kaysa sa nasa isip ko lang.
Naiintindihan ko na ito sa loob ng maraming taon. Nasasabi ko sa sarili ko tuwing dumadating ang bill, tuwing mababa ang balanse, tuwing ang remittance ko ay hindi sapat para sa lahat. Alam ko ang laki nito. Pero ang kaalaman at ang pagtanggap — magkaibang bagay pala ang dalawa.
Ngayon, nakasulat na.
At doon ako nagsimulang huminga nang mas malalim. Hindi dahil nawala ang problema. Kundi dahil tinanggap ko na talaga ito. Walang pagtatago. Walang paglayo sa numero.
Ito ang simula ng tunay na pag-aayos — hindi ang araw na nagdesisyon akong magbayad, kundi ang araw na tinanggap ko kung gaano kalaki ang dapat kong harapin.
Isang buwan mula ngayon, iuulat ko kung anong nangyari. Kung gaano kalayo ang narating. Kung ano ang natututo.
Hindi ko alam kung magiging maganda ang balita. Pero isusulat ko pa rin.
Ito ang punto ng lahat ng ito — walang pagtatago. Kahit sa sarili ko.
