Hindi ko inaasahan na makakaramdam ako ng anuman.
Matagal na ang buwan na ito. Maraming desisyon. Maraming pag-aaral. Maraming oras na tinitingnan ang spreadsheet na parang enemy na kailangan kong matalo araw-araw. At sa dami ng lahat ng iyon, sa tingin ko ay naging numb na ako sa mga numero.
Pero ngayong gabi, habang inaayos ko ang monthly update, nakita ko ito.
Gumalaw ang numero. Bumaba. Kaunti lang — hindi ang uri ng pagbabago na magpapahinto sa iyo nang matagal — pero totoo ang pagbabago. Mas mababa ang kabuuan kaysa nung nagsimula ako.
Pinagmasdan ko nang ilang segundo.
May nararamdaman akong hindi ko agad mapangalanan. Hindi saya — masyadong malakas na salita iyon para sa sandaling iyon. Hindi rin pride — hindi pa naman ako may karapatang maging proud sa ganong liit. Pero may bago. Isang bagay na hindi pa nandoon dati.
Patunay.
Sa lahat ng mga linggo na ito — ang maliit na bagay na itinigil ko (J8), ang gabi na malapit na akong sumuko (J9), ang mga sandali ng pagpipigil sa harap ng mga kahilingan ng pamilya (J10) — may resulta pala. Hindi malaki. Hindi sapat para matuwa nang todo. Pero totoo.
At pagkatapos ng sandaling iyon, naalala ko agad kung gaano pa kalayo.
Ang natitirang utang ay malayo pa rin sa zero. Matagal pa ang daraanan. Maraming buwan pa ng parehong disiplina, parehong mga desisyon, parehong mga gabi ng pagod at pagdududa.
Hindi ko sinasabing naabot ko na ang kahit anong milestone. Hindi pa.
Pero natuto ako sa sandaling iyon na may halaga ang maliit na tagumpay — hindi dahil sapat na ito, kundi dahil nagpapaalala ito sa iyo na gumagana ang ginagawa mo. Na hindi ka nagpapaloko sa sarili mo. Na ang sistema ay may katotohanan.
Minsan, iyan lang ang kailangan para matuloy ang isang buwan pa.
Itatala ko ang numero. Itutuloy ko ang plano. At sa susunod na buwan, titingnan ko ulit kung gumalaw pa.
Iyan lang. Wala nang iba.
