Isang gabi, kinuha ko ang calculator at ginawa ko yung computation na matagal ko na iniiwasan.
Current balance divided by estimated monthly payment. Plus interest. Plus yung mga buwan na mababa ang payment dahil sa remittance at ibang obligasyon.
Lumabas ang numero.
Hindi siya yung gusto ko.
Ang orihinal na plano ko ay mas maikli
Nung nagsimula ako, may nasa isip akong timeframe. Hindi ko ito sinulat sa papel, pero nasa puso ko yun. “Sa ganito karaming taon, tapos na.” Yun ang mental na kontrata namin ng sarili ko.
Pero nung tiningnan ko ang actual na numbers, yung totoong rate ng pagbabago ng balance versus yung total na kailangan pang bayaran, lumabas na mas matagal ang katotohanan kaysa sa orihinal kong inaasahan.
Hindi ako nag-panic
Ito ang nagtaka sa akin. Inisip ko na kung mangyari ito, masisira ako. Yung lalim ng pakiramdam na “ang tagal pa.”
Pero hindi yun ang nangyari. Umupo lang ako. Tiningnan ang numero. Sabi ko sa sarili ko: ganito pala.
Hindi yun acceptance sa pag-abandon. Yun ay acceptance ng layo ng kailangan mong lakbayin. May pagkakaiba.
Ang tanong na lumabas
Kung ganito kahaba ang timeline, anong ibig sabihin noon para sa akin ngayon? Hindi para sa akin sa hinaharap, kundi para sa akin sa ngayon, ngayong gabing ito, habang hawak ko ang calculator.
Ibig sabihin ay kailangang gawin ko ito nang hindi ko inaabangan ang araw na “tapos na.” Kasi malayo pa yun. At kung inaabangan ko lang yun para maging masaya, mahabang oras na magtatagal ang pagiging malungkot.
Kaya ang ginawa ko: ibinaba ang calculator. Kinuha ang notebook. At sinimulang isipin kung paano kaya ko ma-accelerate ang timeline, kahit konti.
Hindi para maging maikli. Para maging akin.
Ang mahabang laro
Walang shortcut dito. Yun ang natuklasan ko. Pero may bagay na natanggap ko sa katotohanan: mas mainam na alam mo kung saan ka talaga nakatayo kaysa sa mamuhay sa napakagandang inaasahan na magtatapos sa mas malalim na disappointment.
Matagal pa. Pero hindi ko itinatago ang bilang.
