Dalawang buwan na.
Kinuha ko yung notebook ko at binuksan yung page na puno ng numbers. Debt balance, monthly payment, projected payoff. Tiningnan ko yung Month 1 balance. Tiningnan ko yung Month 2 balance. Ang pagkakaiba ay maliit. Hindi siya yung malaking bilog na pag-usad na gusto mo makita.
Kung bibilangin mo lang sa numbers, parang wala akong nagawa.
Pero naramdaman ko ang pagbabago
Bago ako mag-spend ng kahit ano, may tinatanong na akong sarili: kailangan ba ito? Hindi yan nangyayari noon. Basta may gusto, bibili. Basta may natitira sa account, gastos lang. Hindi kasi malisyoso yun — ganun lang talaga ang dating ugali ko.
Ngayon, may bagong reflex. Pag nakakita ako ng something online na gusto ko, may sandali na nangyayari sa pagitan ng gusto at ng action. Yun yung bagong proseso na bumubuo. Hindi pa siya perpekto. Minsan nangangaligta pa rin ako. Pero nandito na siya.
Kung titingnan mo lang ang scoreboard
Talo ka pa rin. Malaki pa rin ang utang. Halos hindi kumilid ang balance. Kung yun lang ang batayan, wala kang dahilan para ipagpatuloy.
Pero natutunan ko na ang scoreboard ay laging huli sa nagbabago sa loob. Una mong baguhin ang gawi. Bago pa man lumabas ang resulta, matagal na itong nangyayari sa loob. Yun ang natuklasan ko ngayong Month 2.
Hindi ko ito sinasabi para maging motivational. Sinasabi ko ito kasi yun ang totoo. Mabagal ang progress. Pero hindi ako naroroon sa parehong lugar na pinagmulan ko.
Dalawang buwan down. Hindi ko alam kung ilan pa ang darating. Pero ang Nong na nagsimula noong Month 1 ay hindi na yung Nong na nandito ngayon.
Yun ang nagbago.
