Mga ilang linggo pagkatapos ng J7, dumating ang gabing hindi ko inaasahan.
Mahigit alas dos na ng madaling araw. Gising pa rin ako, nakaupo sa gilid ng kama ko, hawak ang telepono, tinitingnan ang spreadsheet ng mga utang. Ginawa ko ang usual na pagbibilang — kung magkano ang nabayaran ngayong buwan, kung magkano pa ang natitira, kung gaano pa katagal.
At habang nakatingin ako sa mga numero, may naramdaman akong hindi ko lubos na mapigilan.
Kakapusan. Hindi ng pera — ng lakas.
Ang pagbabago ay napakaliit. Kaunting numero ang gumalaw. Sa laki ng kabuuan, parang wala pa akong nagagawa. Parang tinatakbo ko ang habang daan pero ilang metro lang ang narating ko.
Naisip ko nang malakas sa loob ko: para saan pa?
Para saan ang spreadsheet? Para saan ang maliit na bagay na itinigil ko? Para saan ang pag-track ng bawat pisong lumabas? Matagal pa rin ito. Matagal talaga. At kahit gawin ko ang lahat ng tama, matagal pa rin.
Hindi ito katulad ng iba pang gabi na pagod ako pero nagpapatuloy pa rin. Ito ay isang gabi na naisip ko nang totoong tumigil. Na ihinto ang pag-post. Na ibalik sa loob ang lahat. Na hayaan na lang ang buhay na maging ganito — kasi kahit paano, nabubuhay naman ako kahit may utang.
Umupo ako nang matagal. Hindi nagawa ang anuman. Hindi natulog. Nakatingin lang sa dilim.
At saka dumating ang mensahe.
Mula sa pamilya ko. Maagang nagising, nagtatanong kung kumain na ako. Ganoon lang. Walang pinaghandaan. Walang alam sa gabi ko. Nagtatanong lang kung kumain na ako.
Napadaan sa akin ang isang bagay na hindi ko masyadong maintindihan noon pero naiintindihan ko na ngayon.
Hindi ko ito ginagawa para maging libre. Ginagawa ko ito para may dahilan akong patuloy na sumugal sa pag-uwi. Para ang bawat buwan ay parang hakbang papalayo sa kung ano ang naging ganito sa amin — sa pamilya ko, sa akin.
Hindi ako nagising na may bagong lakas. Napagod pa rin ako. Pero hindi na ako nagdesisyon na tumigil.
Isang gabi lang iyon. Darating pa siguro ang ganitong gabi uli.
Pero nandito pa rin ako. Nagsusulat pa rin.
