Isang buwan na simula nang sumulat ako ng aking plano.
Kahapon, binuksan ko ang spreadsheet. Tiningnan ang total na utang. Inalis ang lahat ng nabayaran ko ngayong buwan. At naghintay.
Maliit ang pinagbago.
Hindi ito yung pakiramdam na inaasahan ko. Akala ko mararamdaman ko ang progreso. Akala ko makikita ko siya sa numero. Pero ang malaking utang ay hindi gumagalaw nang mabilis. Kahit nagbabayad ka na. Kahit binabawasan mo ang gastos. Kahit ginagawa mo ang lahat ng tama.
May principal na hindi nababawasan nang kapansin-pansin dahil may interes pa. May bayad na napunta sa bayarin na hindi direkta sa utang mismo. Kaya ganito talaga ang hitsura ng unang buwan.
Hindi ako nabigo. Pero hindi rin ako nag-celebrate.
Nag-upo lang ako at tinanggap ang leksyon.
Ang malaking utang ay matagal na nilipon. Hindi siya mabibigla-bigla na mababawasan sa loob ng tatlumpung araw. Ang bawat piso na binabayad ko ay pumupunta sa lugar niya. Hindi ko makikita agad. Pero nandiyan siya.
Ang pinaka-mapanganib na isip na maaari kong gawin ngayon ay isipin na walang silbi ang ginagawa ko kasi maliit ang nagbago. Ganyang iniisip yung mga humihinto. Na dahil hindi nila makita ang resulta, hindi na worth it ang pagsisikap.
Alam ko na sa sarili ko: hindi ganoon ang gagawin ko.
Ang isang buwan ng pagsisikap ay isang buwan pa rin ng pagsisikap. Hindi pa siya nakikita sa malaking numero. Pero nangyari. Bawat bayad na ginawa ko ay hindi na kailangang gawin ulit. Bawat peso na hindi ko nasayang ay nandoon pa rin, naghihintay gamitin sa tamang bagay.
Ang kalakasan ngayon ay hindi optimismo. Ang kalakasan ay makatanggap ng maliit na resulta at magpatuloy pa rin.
Tina-adjust ko na ang inaasahan ko. Hindi pababa ng pag-asa. Pababa ng pananaw sa timeline. Hindi ito mauubos sa tatlong buwan. Malamang hindi rin sa anim. Pero mauubos siya, kahit isang piso sa isang pagkakataon.
Kaya ko iyon.
