Nagpadala na naman ako ngayong buwan.
Parehong araw. Halos parehong halaga. Tulad ng bawat buwan sa nakalipas na maraming taon.
Hindi ko na kailangang desisyunin. Ginagawa ko na lang.
Kahit Bumabagal, Hindi Humihinto
Noong Mayo 2026, inulat ng Philstar na patuloy na lumalaki ang total na OFW remittances year-on-year, kahit ang growth rate ay pinakamabagal na sa halos tatlong taon. Mahal na ang buhay sa maraming bansang pinagtratrabahuhan ng mga OFW. Mas mataas na ang gastos sa lahat — utility, pagkain, transaksyon. Pero ang padala, hindi tumitigil.
Hindi ito sorpresa para sa akin.
Kasi hindi ko nararamdaman ang “desisyon” na magpadala. Wala akong tinatawid na mental na threshold bawat buwan. Nagpapadala lang ako. Katulad ng pagbabayad ng kuryente, katulad ng pagkain ng almusal. Hindi ito pinag-iisipan.
Ang Ugali na Mas Malalim Kaysa Disiplina
Ang salitang “disiplina” ay hindi tamang salita para dito.
Disiplina ay pinipili mo araw-araw. Ang ugaling ito ay hindi na pinipili. Nandoon na lang.
Nasa early 40s na ako. Mayroon akong higit sa isang milyong piso sa utang. At sa lahat ng buwan na lumipas, hindi pa ako namimiss kahit isa. Hindi dahil perpekto ako. Hindi dahil hindi ako napapagod. Kundi dahil hindi ko ma-imagine ang hindi gawin ito. Ang imahe ng pamilya ko na naghihintay, lagi na lang nandoon.
Ang Presyo ng Ugaling Ito
Ang hindi makita sa mga datos ay kung magkano ang naiiwan sa OFW pagkatapos ng padala.
May mga buwan na talagang maliit na ang natitira para sa akin. Mga gastos na ipinagpaliban. Mga bagay para sa sarili na inuna ang ibang bayarin. Pero ang padala, buong buo pa rin.
Hindi ito reklamo. Totoo lang ito.
At baka ito ang tanong na dapat nating itanong — hindi kung gaano kalaki ang padala ng mga OFW, pero kung gaano kalaki ang naiwan sa kanila pagkatapos ng lahat.
Baka marami sa atin ang nagpapadala nang buong-buo pero nabubuhay ng kalahati.
“OFW remittances continue to climb” — Philstar, Mayo 16, 2026
https://www.philstar.com/business/2026/05/16/2528196/ofw-remittances-continue-climb
