May lumabas na opinion piece sa Philippine Daily Inquirer noong April 2026. Isinulat ng isang ekonomista ang isang bagay na matagal ko nang nararamdaman pero hindi ko pa naipapahayag nang maayos.
Ang remittance, sabi niya, ay hindi ekonomiya. Ito ay survival.
Bilyon-bilyong piso, pero saan pumupunta?
Bawat taon, nagpapadala ang mga OFW ng daan-bilyong piso pauwi sa Pilipinas. Malaking numero. Parang tagumpay kapag nakikita mo sa headline ng dyaryo.
Pero kapag tinanong mo kung saan eksaktong pumupunta ang pera — ang sagot ay simple lang: bayad sa renta, pagkain, kuryente, tubig, tuition, gamot. Mga gastusin na paulit-ulit buwan-buwan.
Hindi bad investment iyon. Kailangan ng pamilya ang mga iyon. Pero ang totoo: hindi siya nagtatayo ng bagong kinabukasan. Pumapasok lang sa susunod na buwan.
Ang illusion na ito
Ang illusion ay ito: pakiramdam natin, dahil nagpapadala tayo ng malaki, may nangyayari. May progress.
Pero ang pamilya mo nasa parehong sitwasyon pa rin. Kailangan pa rin ng susunod na padala. At susunod. At susunod.
Ako rin nahulog dito. Nakapadala na ako ng ilang milyon sa loob ng maraming taon. Pero kung titingnan ko ang pamilya ko ngayon, halos pareho pa rin ang kanilang katayuan. Hindi ito dahil walang pasasalamat. Dahil ang pera ko pumupunta sa pagpapanatili, hindi sa pagbabago.
Ano ang ibig sabihin nito?
Hindi ko sinasabing itigil ang pagpapadala. Kailangan iyon.
Pero may pagkakaiba sa pagpapadala ng pera para mabuhay at pagpapadala ng pera para makapag-invest sa kinabukasan.
Ang unang hakbang ay ang marunong pumili: alin sa dalawa ang ginagawa mo?
Para sa akin, habang may utang pa ako, hindi pa ako makapagpadala ng labis para sa investments ng pamilya. Iyon ang katotohanan. At iyon ang isa sa mga dahilan kung bakit kailangang mabayaran ko ang utang ko, wag lang para sa aking sarili kundi para sa kanila.
Source: “The Remittance Illusion” — Philippine Daily Inquirer (opinion), April 2026
