May mga gabing nag-iisip ako tungkol dito — hindi sa utang, kundi sa kabila nito.
Kapag zero na ang balance. Kapag wala nang minimum payments. Kapag libre na ang buwan-buwan na labis na napupunta sa interes.
Itatanong ko sa sarili ko: sino na ang nasa harapan ko sa salamin?
Kasi alam ko na ngayon, pagkatapos ng maraming buwan ng disiplina, na nagbabago ang tao kapag sinanay niya ang sarili na i-hold ang linya. Nagiging mas maingat. Nagiging mas “let me think about it” kaysa sa dating “oo, okay.”
At yun ang takot ko.
Hindi na mabayaran ang utang. Natatakot ako na kapag mabayaran ko na ito, ang pamilya ko ay makakaramdam ng pagbabago sa akin na hindi nila mauunawaan.
Kasi ang utang ko ay nanggaling sa isang taong laging bukas ang kamay. Mabilis na nagsasabi ng oo. Nagpapadala kahit kulang na sa sarili. Siya ang kilala nila. Siya ang pinagkakatiwalaan nila.
Kapag nawala na ang utang at lumabas na ang disiplina — yung mas mabagal na sagot, yung mas maingat na pag-iisip bago gumastos — mananatili pa ba sila sa parehong pagtingin?
O mararamdaman nila na naging mas malayo ako? Mas protektado sa sarili? Mas malamig?
Ayaw kong maging ganun. Pero hindi ko rin alam kung maiiwasan ko.
Siguro ito ang tunay na halaga ng prosesong ito. Hindi lang pera. Hindi lang interes. Pati na rin ang mga bagay na hindi masasalapi — yung pagiging “yung lalaking laging kaya” sa harap ng mga taong mahal mo.
Hindi ko pa alam kung paano kokontrolin ito. Hindi pa ako sa dulo ng journey. Baka kapag nandoon na ako, mas malinaw.
Sa ngayon, itinatago ko lang ang takot na ito kasama ng lahat ng iba pang bagay na tinatago ko habang nagtatrabaho at nagbabayad. Tahimik. Patuloy.
