Mahal na Nong,
Naandito ka ngayon sa isang maliit na kwarto sa ibang bansa. Nagtatrabaho ka. Nagpapadala ka. Natutulog ng mahimbing kasi walang kailangang ipag-alala bukas — mayroon ka namang trabaho, mayroon kang sweldo, at mayroon kang pamilya na nagtitiwala sa iyo.
Hindi ko gustong baguhin ang pakiramdam na yon.
Pero gusto ko lang na alam mo ang ilang bagay na hindi mo pa alam ngayon.
Bawat “oo” na sasabihin mo sa mga darating na taon — yung tulong sa bahay, yung dagdag sa operasyon, yung “sige na lang, kaya ko naman” kapag wala ka pa talagang kaya — bawat isa ay may kasamang numero. Maliit sila sa simula. Hindi mo mararamdaman ang bigat ng isa. Pero mag-iipon sila. Tahimik. Sa loob ng maraming taon.
At isang araw, titingnan mo ang kabuuan, at 1M+ PHP ang nakasulat doon.
Hindi ko sinasabing huwag kang tumulong. Tulungan mo pa rin sila. Alam ko na tulungan mo rin naman, kahit malalaman mo na ang lahat ng ito. Ganun ka talaga, at hindi ito problema.
Sinasabi ko lang na sana, bago ka sumagot, may alam kang numero. Sana alam mo kung magkano ang nasa account mo pagkatapos ng commitment na yon. Sana nakikita mo ang kabuuan — hindi lang yung isang “oo” kundi yung lahat ng “oo” na nangyari na at yung mga darating pa.
Kasi kapag alam mo ang numero, may pagpipilian ka. At ang pagpipilian — kahit pipiliin mo pa rin ang tumulong — ay ibang uri ng desisyon kaysa sa basta pagsunod ng puso.
Nag-aalaga ka ng maraming tao, Nong. Hindi yun ang mali. Yung naging mahal lang ay ang pag-aalaga mong hindi nagsimula sa sarili mo.
Okey lang. Natuto tayo. At aayusin natin ito.
Nong (ngayon)
