Ang pinakamatinding misconception tungkol sa pagiging OFW: na ang pagalis ay ang simula ng kita.
Para sa marami sa atin, ang pagalis ay ang simula ng utang.
Bago pa man matanggap ang unang sahod, maraming OFW ay nagastos na ng libo-libo — sa mga bayad na kailangan para makaalis, sa mga hiniram para masaklaw ang mga iyon, at sa mga gawi na hindi napag-isipang mabuti sa gitna ng excitement at stress ng bagong simula.
Ito ang mga paraan na nawala ang pera bago pa man ito kinita.
1. Pre-departure costs na hindi inaasahan ng karamihan
Bago ka pa makasakay, may listahan ng obligatory na gastos: medical examination (pre-employment), PDOS (Pre-Departure Orientation Seminar), OEC (Overseas Employment Certificate), OWWA membership, airport fees, at iba pang processing charges.
Ang bawat isa ay may katumbas na bayad. At bago pa lumabas ng bansa, nagastos ka na.
Para sa ilan, ang kabuuan ay maaaring umabot sa iilang libo-libo. Para sa iba, lalo na kung may mga dagdag na dokumento o retakes, mas mataas pa. Ang problemang ito ay hindi laging sinasabi nang malinaw sa mga nagnanais na maging OFW, kaya hindi naplano.
I-research ang mga kasalukuyang halaga sa opisyal na website ng DMW o OWWA bago magsimula ng proseso para hindi ka masabla.
2. Placement fees — legal para sa ilan, ilegal para sa iba
Mayroon at mayroon dito na nangangailangan ng maingat na pag-alam.
Para sa ilang kategorya ng trabaho at ilang destinasyon, ang pagsingil ng placement fee sa OFW ay prohibido na. Ang employer — o ang employer sa abroad — ang dapat magbayad. Ganito ang patakaran para sa ilang trabaho sa GCC countries, halimbawa.
Para sa ibang trabaho at destinasyon, may legal na limitasyon sa kung magkano ang maaaring singilin sa manggagawa.
Ang katotohanan: maraming OFW ang nagbabayad ng placement fees na hindi nila dapat binabayaran, o nagbabayad nang higit sa legal na limitasyon, dahil hindi nila alam ang patakaran. At ang pera na iyon — na kadalasang hinihiram pa — ay nagiging unang layer ng utang.
I-verify ang patakaran para sa iyong trabaho at destinasyon sa DMW bago umalis.
3. Pautang para makaalis — na utang pa rin kahit anong tawag
Hindi lahat ng pautang ay nanggagaling sa bangko o sa 5-6. Maraming OFW ang humihingi ng tulong sa pamilya, kamag-anak, o kaibigan para masaklaw ang pre-departure expenses. At dahil “pamilya” ang pinagkakautangan, hindi palagi itong tinatrato bilang pormal na utang.
Pero utang pa rin ito. May mga pamilyang naghihintay na mabayaran. May mga OFW na nagsisimula sa abroad na may kasunduan — bawat buwan, ibabayad ang utang sa pag-alis. Bago pa man maging “libre” ang sweldo, may deduction na.
Ang punto ay hindi ang pagkuha ng tulong — minsan kailangan. Ang punto ay ang pag-track at pag-plano ng pagbabayad nang malinaw, kahit sa pamilya, para hindi ito lumaki nang hindi napapansin.
4. Pera na pinadala agad pauwi bago pa maayos ang sarili
Ito ang isa sa mga pinakamahirap na bagay para sa mga bagong OFW: ang pressure na magpadala agad.
Naiintindihan natin ang pressure na iyon. Ang pamilya ay naghihintay. May utang na ginastos para sa pag-alis. May gastusing kailangang tugunan sa Pilipinas.
Pero ang isang bagay na kadalasang nagaganap: nagpapadala ng pera ang OFW bago pa man fully settled sa abroad — bago pa man naka-ipon ng kahit isang buwan ng buffer, bago pa man alam ang buong gastos sa bagong buhay, bago pa man nalutas ang sariling sitwasyon.
Ang resulta: naipadala ang pera, pero walang natira para sa sariling emergency. At kapag may nangyari sa abroad — pagkakasakit, aksidente, gastos na hindi inaasahan — wala nang buffer.
Ang pagpadala ay hindi dapat ihinto, pero ang unang ilang buwan ay susi sa pagtatayo ng pundasyon na magbibigay-proteksyon sa lahat sa mahabang panahon.
5. Lifestyle spending sa unang excited weeks
Bago gumawa ng masama si pagkagulat at pagkaexcite ng bagong lugar, kailangan nating aminin: marami sa ating naglabas ng pera para sa mga bagay na hindi kailangan sa unang buwan abroad.
Bagong damit dahil “kailangan” sa bagong trabaho. Pagkain sa labas nang madalas dahil hindi pa sanay magluto. Gadget, accessories, o “essentials” na mas gusto kaysa kailangan. Lakad-lakad sa bagong lugar na may kasamang gastos.
Hindi lahat nito ay masamang desisyon sa hiwalay. Pero sa kabuuan, sa isang panahon na dapat ay pinoprotektahan ang cash, maaaring matamis ng malaki ang mga gastos na ito.
Ang unang 30 hanggang 60 araw abroad ay kritikal — hindi sa pagkita ng malaki, kundi sa pagtatayo ng tamang gawi bago lumago ang mga default na gastos.
Ang katotohanang ito ay hindi para manghiyang magtrabaho abroad. Para karamihan sa atin, ang desisyon ay kailangan at tama. Pero ang pag-alam sa mga ito bago umalis — at ang pagplano para sa mga ito — ang nagtatanggal ng malaking bahagi ng perwisyo sa unang buwan. Ang unang buwan abroad ay kadalasang araw ng pagkawala, hindi pagkita. Mas mainam na malaman ito nang maaga.
